Op 10 april van het jaar 1974 heb ik een voor ons land toch wel zeldzame vogel waargenomen en totnogtoe is dat mijn meest interessante waarneming gebleven.

Het gebeurde in de zandkuil van Kerkom, die toch wel een hectare groot is, met toen enkele waterplassen (nu zijn er meren) die verder het uitzicht heeft van een soort steppe.

Een deel is heuvelachtig en overwegend begroeid met brem en wilg, een ander deel is vlak en schaars begroeid met lage onkruiden zoals hazepootje.

Die voormiddag bracht ik mijn zoveelste bezoek aan de kuil, die al voor verrassingen had gezorgd met waarnemingen van witgatjes, groenpootruiters, kleine plevier, broedende rietgors enzomeer.

Toen ik nu de vlakte overkeek, zaten daar een witte kwikstaart en natuurlijk graspiepers. Opeens viel mijn oog op een vogel waarvan ik twee zaken dadelijk wist: het was een leeuwerik of een piepersoort die ik nog nooit gezien had. Ik kon spoedig uitmaken dat het geen leeuwerik was; we hebben hier maar twee soorten: de veldleeuwerik die iedereen kent en de kuifleeuwerik.

Het was dus een soort pieper. Misschien zul je je afvragen hoe ik dat nu kon weten. Welnu, iemand die voor het eerst een tortelduif ziet, zal het toch dadelijk merken dat het een soort duif is; zo wist ik ook dadelijk dat deze bruine gestreepte grondvogel met witte staartpennen een soort pieper was.
Nu is de keuze ook weer niet zo groot; we hebben de graspieper en de boompieper, beide soorten zijn hier vrij talrijk en die kon ik herkennen zonder aarzelen.

Deze piepersoort week in menig opzicht af, hij had heel wat langere poten en rende opvallend snel over het zand, hier en daar iets oppikkend. Even dacht ik aan de oeverpieper, die wel eens op bezoek komt op de moddervlakten van lege vijvers, maar die ook niet zo groot is. Ik twijfelde nu tussen de duinpieper en de grote pieper. De eerste heeft echter een ongestreepte borst, deze echter had enkele donkere borststrepen, veel minder dan andere piepers.
Ik was er nu zeker van dat het de grote pieper was (anthus richardi), een vogel uit Azië, die geregeld verdwaalt in West-Europa. Totnogtoe was hij echter alleen in de maanden augustus en september waargenomen wat deze voorjaarswaarneming tot een wel opvallend feit maakt.

Diezelfde namiddag ben ik neg eens naar de zandkuil geweest, maar de vogel was verdwenen. Dat hij precies de zandkuil opgezocht had is niet zo verwonderlijk, daar dit biotoop wel overeenkomst moet vertonen met de steppegebieden, waar hij thuis is.

En nu maar hopen dat de zandkuil nog maar eens voor een verrassing zorgt.

A. Roelants

terug naar artikels